Seslendiğinde değil kulak verildiğinde işitilir sesin. Yoksa bağır çağır kır parçala dünyayı içindeki çığlıklarla, ben seni kalbimle duymadıktan sonra boş. Ve hatta bomboş duvarlar gibi yansıyıp sana geri dönüp durur tüm biriktirdiğin. Döner de yük olur omzunda, sırtında; bir adım atayım da kaçmaya başlayayım dersin; dersin de derman yoktur bacaklarında. 50 kiloluk kömür çuvalını çıkarır gibi onuncu kata, yorgun terli bitmiş hatta; gene de bir gayret imdat dilenmeye kalkarsın kelimeler okka okka dizilirken boğazına. Duygusal yalnızlık böyle bir şey işte. İçine patlayan bir psikolojik deprem.
Bugün birçoğumuz dert dinleme konusunda isteksiz, haliyle de anlatma konusunda ümitsiz. Ne gerçek duygularımızı anlatabilecek kadar güvenebiliyoruz karşımızdakine, ne de dinliyoruz karşımızdakinin gerçeklerini. İnsanlar empati eksikliği ile birbirini tüketiyor. Yalan mutluluklar daha çok seviliyor. Yalan şaşkınlıklar, yalancıktan hüzünler aynı sofrada. Çünkü modern hayat mutsuzluğu bile sahte yaşanıyor çoğu zaman.
Cenazede futbol konuşuyor adamlar. Namazda “İyi biliriz” diyorlar.
İyi de biliyorlar; hangi teknik direktörün yanlış oyuncu değişikliği yaptığını, pidenin içindeki kıymanın azlığını, çayın soğukluğunu mesela.
Merhumun soğuğunu konuşmuyorlar.
Kaybedilenin cananı haricinde kimsenin canı yanmıyor.
Acı bile en gerçek haliyle kimseyi yakmıyor artık.
Düğünlerde bile herkes aynı sahte maskelerle.
Çalan müzik gerçekten eğlendiriyor mu insanları pistten kovulmaya çalışan çocuklardan başka?
Bin bir kareografi ile hazırlanmış ilk dans mı daha güzeldir, yoksa yanlışlıkla ayağa basılan o gerçek an mı?
Ve sonra insanlar bana soruyor:
Eskiden yoktu böyle depresyon, neden şimdi herkes mutsuz?
İşte cevabı yukarıda.
Anlaşılamamak korkusu, anlatamamak çaresizliği…
Sonra tası tarağı toplayıp köşene çekilmek.
Depresyon dediğin şey, ateşin düştüğü yeri yakmasından ibaret değil mi zaten?
Arkadaşlar, sayfamı bir günlük gibi kullanabilirsiniz.
Yazın derdinizi, dökün içinizi.
Elbet okurum, elbet okuruz.
Belki “ah vah” eder, belki çözüm oluruz.
Sevgiyle kalın…
ve yalnız değilsiniz.