Seslendiğinde değil kulak verildiğinde işitilir insanın sesi. Yoksa bağırsan da parçalasın dünya içindeki çığlıkları… Ben seni kalbimle duymadıktan sonra her kelime sadece yankı olur. Birikir birikir, sonra depresyon diye çöker omuzlara. Yük olur sırtına. Kaçmak istersin ama modern hayat izin vermez. 50 kiloluk kömür çuvalını onuncu kata çıkarır gibi taşır insan acılarını. Kelimeler boğazda düğümlenir çünkü anlatamamak en ağır yüktür.
Bugün çoğumuz dert dinleme konusunda isteksiz, anlatma konusunda umutsuz. Ne güveniyoruz karşımızdakine gerçek duygularımızı paylaşacak kadar, ne de vakit ayırıyoruz onun duygularına kulak verecek kadar. Ortada bir empati eksikliği var. İnsanlar yalan mutlulukları daha çok seviyor. Yalan hüzün bile, gerçeğinden daha makbul bazılarına.
Cenazede futbol konuşan adamlar var. “İyi biliriz” diyorlar merhumu ama daha iyi biliyorlar hangi teknik direktörün ne zaman yanlış oyuncu değişikliği yaptığını. Çayın soğukluğunu biliyorlar da yakınını kaybetmiş bir insanın içindeki yangını bilmezden geliyorlar. Hiç kimse şekersiz içemiyor çayını o an… Gönlün tadı, ağzın tadını çoktan bozmuşken.
Psikoloji bize hep şunu söyler:
Acı, sadece düştüğü yeri yakar.
Bir düğünde gerçekten kim halaya kalpten eşlik ediyor? Gerçek heyecan ne; ilk dans için yapılan o prova mı yoksa yanlışlıkla birbirinin ayağına bastıklarında patlayan kahkaha mı? Belki de gerçek duygular her zaman kusurlu olanlardır.
İşte tam burada depresyon baş gösteriyor:
Anlaşılamamak korkusu
Konuşacak kimse bulamamak
Sonra köşene çekilip yalnızlaşmak…
Bana diyorlar ki:
“Eskiden bu kadar depresyon yoktu…”
Var mıydı gerçekten? Yoksa insanlar sadece susmayı mı seçiyordu?
Bugün dünya büyük ama insanlar yalnız.
Dert çok ama dinleyen yok.
Arkadaşlar, sayfamı bir günlük gibi kullanabilirsiniz.
İçinizi dökün. Yazın. Biz buradayız.
Elbet okurum. Elbet okuruz.
Belki çözüm oluruz, belki sadece yanınızda oluruz.
Sevgiyle kalın.